Laat ik, zoals het een goed verhaal betaamt, beginnen bij het begin, de oorsprong zeg maar van de popmuziek. Dan denk ik toch direct aan The Beatles, de meest ondergewaardeerde band ever, waarschijnlijk. Uhhh? – meen ik je te kunnen horen denken. Laat mij dat uitleggen, afgezien van de schreeuwende bakvissen waar John, Paul, George en Ringo nauwelijks bovenuit konden komen tijdens de vele concerten die zij aanvankelijk gaven, wordt er al snel toch een beetje de neus voor opgehaald. Beetje melige liefdesliedjes toch? Dat is zeker het gevoel dat blijft hangen bij veel, niet echte fans. Het is meermalen voorgekomen dat ik bijvoorbeeld Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band voor een vriend of vriendin op mijn platenspeler afspeelde en dat ik hoorde zeggen: Goh dit is best goed, nooit geweten dat ze dit soort muziek maakte. Afgezien hiervan verdient het illustere viertal en ook zeker de vijfde man George Martin, alle lof voor het feit dat dat zij de muziek tot dan toe niet alleen een heel nieuw gezicht hebben gegeven, maar ook echt verandert hebben en een beweging in gang hebben gezet, misschien niet helemaal alleen, die zijn weerga niet kent en een echte cultuuromslag te weeg heeft gebracht.
Het is ondoenlijk The Fab Four in een korte blog als deze ook maar enig recht te doen. Toch even terug naar de muziek. Er is al veel gezegd en geschreven over hun kwaliteiten als musici, of het gebrek daaraan, maar mijns inziens zijn zowel John, Paul, George als Ringo heel knappe muzikanten. Het gemak waarmee zij de vaak bijzonder leuk, in het begin, en vernuftig en complex later, hun songs componeerden en de virtuositeit die zij ten toon spreiden bij het spelen ervan is van hoog niveau. Ze waren ( helaas ‘waren’ in de helft van de gevallen ) zeer bedreven en vindingrijk op meerdere instrumenten en hadden er, zeker in het begin, echt plezier in.
Hoe komt het toch dat de vier jonge knullen uit Liverpool zoveel bereiken en zo’n wereldwijde sensatie worden in zo’n korte tijd vanuit het niets, zo lijkt het in ieder geval? Ze hadden natuurlijk hun inspiratiebronnen, Amerikaanse muzikanten en vernieuwers als Elvis Presley, Chuck Berry, Fats Domino en Bob Dylan, maar blijven daar zeker niet in hangen. De tijd is er rijp voor, zo lijkt. Zelf in 1960 geboren en weliswaar opgegroeid met singeltjes van The Beatles op een klein plastic 45 toeren pick-upje, ben te jong om zelf een idee te ontwikkelen wat er plaatsvindt. Misschien dat ik een keer tijd vind om mij daar in te verdiepen. Dan lees je het zeker hier. Helaas is de lucide droom ook snel weer voorbij. Negen jaar na het begin van The Beatles hoor ik in het radio journaal op mijn kinderkamer dat de vier vrienden uit elkaar zijn, er genoeg van hebben en van elkaar. Gelukkig voor mij ben ik een half jaar daarvoor onder een andere betovering geraakt, Pink Floyd.
